ตัวละครที่เด่นขึ้น และความสัมพันธ์ที่ลึกกว่าเดิม ซีซั่นนี้ให้พื้นที่กับตัวละครสมทบมากขึ้น ทั้งฝั่งนักล่าแวมไพร์และฝั่งแวมไพร์เอง ความสัมพันธ์ของโรนัลด์กับดราลุคพัฒนาไปอีกขั้น จากคู่กัดจำเป็น กลายเป็นคู่หูที่เข้าใจกันแบบไม่ต้องพูดมาก (แม้จะยังบ่นใส่กันทุกวัน) ส่วนจอห์น อาร์มาดิลโลสุดน่ารัก ก็ยังคงขโมยซีนทุกครั้งที่ปรากฏตัว จนบางตอนแทบจะกลายเป็นตัวเอกโดยปริยาย เบื้องหลังเสียงหัวเราะ แม้โทนหลักจะยังเป็นคอมเมดี้จังหวะเร็ว แต่ซีซั่น 2 แทรกช่วงเวลาที่ทำให้เห็นมิติของตัวละครมากขึ้น

เราได้เห็นมุมที่ดราลุคไม่ได้เป็นแค่ตัวตลก และโรนัลด์ไม่ได้เป็นแค่นักล่าปากร้าย เมืองที่เคยดูวุ่นวายไร้สาระ เริ่มเผยให้เห็นระบบ ความสัมพันธ์ และอดีตของเหล่าแวมไพร์กับนักล่า แต่แน่นอนว่า…ทันทีที่เริ่มจะจริงจัง ดราลุคก็มักจะตายขัดจังหวะทุกอย่าง ความปั่นที่ทวีคูณ ซีซั่น 2 ยกระดับมุกตลกด้วย จังหวะตัดฉับแบบเหนือความคาดหมาย การล้อเลียนแนวแอ็กชันและดราม่า การแซวตัวเองของเรื่องแบบไม่ยั้ง และบทสนทนาที่รวดเร็วแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ บางตอนเหมือนดูซิตคอมเหนือธรรมชาติ บางตอนเหมือนพาโรดี้อนิเมะแนวต่อสู้ แต่ทุกตอนมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ ดราลุคจะต้องตายอย่างน้อยหนึ่งครั้ง