⚖️ วันที่เวทีกลายเป็นศาล เวทีที่ควรเป็นพื้นที่ของเรื่องเล่ากลับกลายเป็นที่ตัดสินชะตาของคนคนหนึ่ง Tooru Osaki ทุ่มเททุกลมหายใจให้กับศิลปะที่เขารัก แต่สิ่งที่ได้รับกลับไม่ใช่เสียงปรบมือ หากเป็น “การปฏิเสธ” ที่เย็นชาผู้ที่ชี้ชะตาเขา Issho Arakawa ไม่ใช่แค่ปิดทางสู่ตำแหน่งสูงสุด แต่คือการลบ “ตัวตนของนักเล่าเรื่อง” ของเขาออกไปทั้งชีวิต ในสายตาของวงการ เขาหายไป แต่ในสายตาของเด็กคนหนึ่ง
เขาถูกพรากไป

🌑 เด็กผู้หญิงที่ไม่ได้ลืมวันนั้น อาคาเนะไม่ได้แค่เสียพ่อไปจากเวทีเธอเสีย “เสียงหัวเราะ” ที่เคยเป็นโลกทั้งใบแต่แทนที่มันจะดับลงมันกลับกลายเป็นไฟไฟที่ไม่โวยวายไม่ปะทุแต่เผาไหม้อยู่เงียบ ๆ…และยาวนาน✨ นี่ไม่ใช่เรื่องของการสืบทอดแต่มันคือการ “ท้าทาย”การก้าวขึ้นไปบนเวทีเดียวกันไม่ใช่เพื่อเล่าเรื่อง…แต่เพื่อถามคำถามที่ไม่มีใครกล้าตอบเสียงหัวเราะที่คุณตัดสิน…มันเป็นของใครกันแน่